Przez dwa lata unikałem schodów we własnym domu. Brzmi absurdalnie, ale każde wejście na górne piętro kończyło się ostrym bólem w obu kolanach, który promieniował aż do bioder. Ortopeda powiedział mi, że chrząstka jest już ścieniona i że muszę albo zacząć poważnie dbać o stawy, albo liczyć się z zastrzykami kortykosteroidowymi co kilka miesięcy. Perspektywa była niewesoła w każdym wariancie.
Nie chciałem sterydów i ich skutków ubocznych. Zacząłem szukać alternatywy i trafiłem na Metonil. Pierwsza myśl była sceptyczna: kolejny suplement z obietnicami. Mimo to kupiłem i zacząłem brać regularnie, przy śniadaniu, bez przerw w weekendy. Przez pierwsze trzy tygodnie nie działo się właściwie nic specjalnego – może lekko mniejsza sztywność rano, ale mogło to być placebo i sam tak to nazywałem w myślach.
Czwarty tydzień był przełomowy w sposób, którego się nie spodziewałem. Pewnego ranka zszedłem na dół po kawę i dopiero w połowie schodów zdałem sobie sprawę, że nie trzymałem się poręczy ani razu. Stanąłem na chwilę i chyba siedziałem tam dłużej niż powinienem, bo to był moment, który zapamiętam. Stopniowo wróciłem też do krótkiego joggingu, na który nie odważyłem się od półtora roku.
Nie twierdzę, że suplement naprawił moje stawy raz na zawsze. Nadal muszę się regularnie ruszać, dbać o wagę i wykonywać ćwiczenia rozciągające. Ale ten preparat dał mi tę przestrzeń, w której regeneracja mogła się wydarzyć – bez ciągłego tłumienia bólu lekami, bez zastrzyków i bez rezygnowania z ruchu. Dziś wchodzę na górę kilka razy dziennie i nawet o tym nie myślę.